برای عکاسی صحیح از زخم، از نور طبیعی و غیرمستقیم استفاده کنید، دوربین را موازی سطح زخم و در فاصله حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر بگیرید، زوم دیجیتال و فلش را خاموش کنید و کنار زخم یک خطکش یا شیء با اندازه مشخص قرار دهید. در هر نوبت یک عکس نزدیک و یک عکس از فاصله دورتر بگیرید و شرایط عکاسی را در دفعات بعد ثابت نگه دارید.
وقتی ارزیابی از راه دور انجام میشود، تنها چیزی که کارشناس در اختیار دارد عکس شماست. تفاوت یک عکس خوب و بد میتواند به تفاوت بین «پانسمان را ادامه دهید» و «همین امروز مراجعه کنید» منجر شود. خوشبختانه عکاسی درست از زخم چند قاعده ساده دارد.
نور: مهمترین عامل
- از نور طبیعی و غیرمستقیم استفاده کنید؛ نزدیک پنجره، اما نه زیر تابش مستقیم آفتاب.
- فلش را خاموش کنید. فلش رنگها را میسوزاند و بازتاب ایجاد میکند؛ تشخیص قرمزی و بافت را غیرممکن میکند.
- مراقب سایه خودتان یا گوشی روی زخم باشید.
- نور زرد لامپهای معمولی رنگ بافت را تغییر میدهد؛ اگر ناچارید، هر بار از همان منبع نور استفاده کنید تا مقایسه معتبر بماند.
زاویه و فاصله
- دوربین را موازی با سطح زخم نگه دارید، نه مورب. عکس مورب، اندازه و عمق را اشتباه نشان میدهد.
- فاصله حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر مناسب است.
- زوم دیجیتال را استفاده نکنید؛ بهجای آن نزدیکتر شوید. زوم کیفیت را نابود میکند.
- پیش از عکس، روی زخم فوکوس کنید (یک بار روی صفحه ضربه بزنید).
- دست را ثابت نگه دارید؛ در صورت لرزش، آرنج را روی سطح تکیه دهید.
هر بار چند عکس بگیریم؟
- عکس نزدیک: فقط زخم و حاشیه اطراف آن، برای دیدن جزئیات بافت.
- عکس دورتر: شامل ناحیهای بزرگتر از بدن، تا محل دقیق زخم و وسعت قرمزی اطراف مشخص شود.
- عکس از زاویه دوم: در زخمهای عمیق یا دارای تونل مفید است.
مقیاس: عکس بدون اندازه ناقص است
کنار زخم (نه روی آن) یک خطکش یا شیء با اندازه شناختهشده بگذارید. اگر خطکش ندارید، از یک سکه استفاده کنید و در همه عکسهای بعدی هم همان را بگذارید. بدون مقیاس، قضاوت درباره کوچک یا بزرگ شدن زخم بین دو عکس، حدس است نه سنجش.
زمان و شرایط عکاسی
- عکس را پس از شستوشو و پیش از گذاشتن پانسمان جدید بگیرید.
- سعی کنید هر بار در همان ساعت روز، همان نقطه خانه و همان زاویه عکس بگیرید.
- تاریخ عکس را در پیام یا نام فایل بنویسید.
- در صورت امکان هفتهای یک عکس ثابت بگیرید تا روند قابل ردیابی باشد.
حریم خصوصی را رعایت کنید
فقط ناحیه لازم را در کادر بگیرید. صورت بیمار، لباس شخصی یا اشیای قابل شناسایی محیط را وارد عکس نکنید. پروندههای تصویری بیمار محرمانهاند و انتشار آنها بدون رضایت صریح مجاز نیست. اگر تصویری برای آموزش استفاده میشود، باید محو و بدون هویت باشد.
همراه عکس چه بنویسیم؟
- زخم از چه زمانی ایجاد شده است
- پانسمان فعلی چیست و هر چند روز عوض میشود
- مقدار و رنگ و بوی ترشح
- شدت درد از ۰ تا ۱۰
- تب یا لرز داشته یا نه
- در بیمار دیابتی: آخرین اعداد قند خون
- بیماریهای زمینهای و داروهای مصرفی
ارسال این هفت مورد در کنار عکس، کیفیت مشاوره آنلاین را بهطور محسوسی بالا میبرد و از رفتوبرگشتهای اضافه جلوگیری میکند.
مشاوره تصویری جایگزین معاینه حضوری نیست، اما ابزار مؤثری برای پیگیری روند و تشخیص زودهنگام نشانههای خطر است.
بازبینی علمی: طاها کاویار — پرستار و کارشناس زخم
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است. اولین نفر باشید.